Rozmowy w Nazarecie. Wychowawcze zadania rodziny. Duch ofiarnego patriotyzmu GK Nr 36(736), 11.09.2016, s. 18

niedziela, 11-09-2016 | autor: Ks. Bp Stanisław Stefanek | Artykuły w Głosie Katolickim

Rozmowy w Nazarecie. Wychowawcze zadania rodziny.
Duch ofiarnego patriotyzmu

Z wielu stron słyszymy echa rozmów na temat bezpieczeństwa narodowego. Inicjatywa obrony terytorialnej rozmowy te ukonkretnia i wskazuje na obywatelski obowiązek zaangażowania się wszystkich w bezpieczeństwo naszego państwa. Bardzo liczne zgłoszenia kandydatów do służby w obronie terytorialnej i poszerzona formuła szkoleń spotykają się też ze sporą przychylnością i zainteresowaniem społeczeństwa. Gdy dodamy do tego konkretne ćwiczenia, naukę posługiwania się bronią i perspektywę etatowego zaangażowania niektórych kandydatów, ta inicjatywa jeszcze bardziej zyskuje aprobatę zwłaszcza młodych, zainteresowanych sportem, myślistwem czy ogólnie sprawnością fizyczną. O młodzieży, której grozi bezrobocie po zakończeniu szkoły już nie trzeba wspominać.

Ten obraz pozytywny kontrastuje z oglądem dotychczasowej sprawności samoobrony obywatelskiej. Mamy pewnego rodzaju audyt, z którego wynika, że jesteśmy bezbronni, zwłaszcza wobec tzw. wojny hybrydowej. Troska o zmobilizowanie społeczeństwa jest jednym z ważnych obowiązków władz państwowych.

Komentatorzy wskazują na konieczność systematycznego przygotowania. Zacytuję chociażby jeden głos. „Możemy stwierdzić, że bezpieczniej będziemy mogli się czuć tylko wtedy, gdy nasze państwo będzie silne, hojne w wydatkowaniu środków na narodowe bezpieczeństwo. Państwo bezpieczne to również takie, które dba o morale swojego społeczeństwa wychowując młodzież w duchu ofiarnego patriotyzmu” (Prof. Mieczysław Ryba). Stosunkowo łatwo zaaprobować obowiązki, które ma spełniać państwo. Trudniej o właściwe uszczegółowienie tych zadań, które odnosić się będą do morale społeczeństwa i do wychowania młodzieży w duchu ofiarnego patriotyzmu.

Wracamy więc więc znów do naszych rozmów domowych: nauczyć młodzież myślenia kategoriami ofiarnego patriotyzmu. Przede wszystkim służyć temu ma cała atmosfera domu rodzinnego. Takie wydarzenia i inicjatywy, które wymagają bezinteresowności, nie mogą zastać zamkniętych drzwi naszego domu. Nasze dzieci nie mogą za tymi drzwiami spokojnie wzrastać w przyzwyczajeniach egoizmu i myślenia tylko o własnych korzyściach. Będzie to możliwe wtedy, kiedy rodzice na co dzień będą kierować się logiką ofiarnego podejścia do spraw wspólnych i to nie tylko w deklaracjach słownych, ale i w postawach.

Na tej bazie domowej szkoły mogą się oprzeć różne działania, zwłaszcza w okresie szkolnym, najogólniej nazwane wolontariatem, często podejmowane wspólnie przez rodziców i dzieci. Ogłoszenia, zaproszenia do udziału we wspólnych inicjatywach, trafiają na wrażliwe i mądrze zorganizowane myślenie rodziców, którzy swoje dzieci wprowadzają umiejętnie w postawę tak rozumianego patriotyzmu, czyli troski o dobro wspólne. Wolontariat oparty o logikę ofiarnego myślenia rodziców może doznać wsparcia ze strony szkoły i organizacji młodzieżowych. W ten sposób dzieci nie tylko wychodzą poza próg domu z gestem zatroskania o rzeczy wspólne, ale także uczą się funkcjonowania w zespołach, gdzie zawsze powinien pojawić się koordynator. Wspólny program powinien być umiejętnie ukazany jako obowiązek, a nie honor i przywilej. Będzie on lepiej wykonany i bogatszy, im bardziej ofiarnie i bezinteresownie każdy z członków zespołu włączy się do dzieła. Tak zorganizowany zespół może stanowić bazą, na której będą budowane nie tylko wolontariackie inicjatywy, ale również zawodowe, oparte o konkretne umowy i zadania. Zawsze będzie obowiązywać ta sama zasada, czyli bezinteresowność i ofiarność. Etatowe ustalenia, a także wynagrodzenia, są elementem składowym całego przedsięwzięcia. Ale skuteczność tych postanowień będzie zależeć od wychowania patriotycznego, o którym mówi się dzisiaj coraz częściej.

Dom rodzinny otrzymał nowe zadania: ożywić świadomość wspólnej, bezinteresownej troski o bezpieczeństwo nas wszystkich.