List pasterski na rozpoczęcie Roku Jubileuszowego (24.12.1999)

piątek, 24-12-1999 | autor: Ks. Bp Stanisław Stefanek | Listy Pasterskie

Wyzwolić siły dobra

Moi Bracia i Moje Siostry!

W Bazylice Świętego Piotra, Ojciec Święty uroczyście otworzył Drzwi Święte. Rozpoczął się Rok Jubileuszu Zbawienia. Także w naszej diecezji rozpoczęliśmy obchody Jubileuszu przez sprawowanie uroczystej liturgii eucharystycznej w kościele katedralnym. Wczoraj zegary wybiły granicę czasu. Minęło 2000 lat od chwili, w której Odwieczne Słowo Boga stało się Człowiekiem, by przynieść narodom zbawienie.

Najpełniej uczestnikiem tego wydarzenia stała się Maryja wybrana na Matkę Jezusa, najbliżej tej tajemnicy postawił Bóg Ojciec świętego Józefa. Czas Bożego Narodzenia pozwala nam wejść do Nazaretańskiego Domu; zaproszeni przez Świętą Rodzinę czytamy wyznaczone przez liturgię fragmenty Pisma Świętego, dziękujemy za dwadzieścia wieków tej łaski, która przez Jezusa, Maryję i Józefa staje się udziałem każdej ludzkiej rodziny. Wykorzystując to zaproszenie rozważamy pokrótce trzy prawdy związane z tajemnicą Wcielenia:

1. Dom w Nazarecie stał się miejscem Wcielenia;

2. Święta Rodzina jest modelem każdej ludzkiej rodziny;

3. Rodzina Bogiem silna wyzwoli siły dobra w nadchodzącym wieku.

Rozważamy te prawdy prowadzeni nauką Jana Pawła II, papieża rodzin, papieża przełomu drugiego tysiąclecia.

1. Dom w Nazarecie stał się miejscem Wcielenia Syna Bożego.

Ojciec Święty nazywa Nazaret i Jerozolimę świadkiem największej Bożej interwencji w historię człowieka. Z wielką wdzięcznością serca przyjmujemy świadectwo szczególnego przeżycia, którego doznał jeszcze jako Metropolita Krakowski w czasie nawiedzin Ziemi Świętej w roku 1965, a które nam przekazał w Liście o pielgrzymowaniu do miejsc związanych z Historią Zbawienia. „Do tych miejsc trafiam, które wypełniłeś sobą raz na zawsze. (...) Ach, miejsce! ileż razy, ilokrotnie się przeobrażałoś, nim z Jego miejsca stałoś się moim! Kiedy On cię wypełnił po raz pierwszy, nie byłoś jeszcze żadnym zewnętrznym, byłoś tylko łonem Jego matki. Jakże pragnąłbym wiedzieć, że kamienie, po których stąpam w Nazarecie, to te same, których dotknęła Jej stopa, gdy była jedynym miejscem Twoim na ziemi. Spotkanie z Tobą przez kamień, którego dotknęła stopa Twojej Matki!” (n. 4).

To mistyczne przeżycie Ojca Świętego czytamy od nowa w każdym domu rodzinnym. Chcielibyśmy, w spotkaniu duszpasterskim, podzielić się tym przeżyciem szczególnie

z młodym pokoleniem – dziewczętami i chłopcami, którzy przygotowują się do życia rodzinnego, do macierzyństwa i ojcostwa. Interesują się powołaniem, które wpisał Stwórca w rodzicielskie możliwości ciała ludzkiego. Ciało kobiety, Matki Jezusa i naszej Matki, stało się pierwszym miejscem przebywania Boga na ziemi. Ciało każdej kobiety jest przygotowane przez Boga do przyjęcia daru życia. Jest świętym miejscem spotkania, w którym przez powołanie „jedności dwojga” rodzi się nowy człowiek i przynosi ze sobą na świat obraz Boga samego.

Chcielibyśmy tę prawdę wpisać w programy, które dom rodzinny wypełniać będzie razem ze szkołą – programy przygotowania młodzieży do życia w rodzinie. Dom w Nazarecie, Święta Rodzina zaprasza rodziców i nauczycieli na wspólną naradę: naradę wypełnioną świadomością prawdy i poczuciem odpowiedzialności za wychowawcze obowiązki wobec swoich dzieci i uczniów.

2. Święta Rodzina jest modelem każdej ludzkiej rodziny.

W rozmowie z Gabrielem Archaniołem, w chwili Zwiastowania, Maryja zapytała jak może wypełnić rolę matki, skoro zdecydowała, iż nie podejmie współżycia z mężem i nie wypełni zwyczajnej roli każdej kobiety.

Święty Józef, wybrany na stróża Świętej Rodziny, obdarzony obowiązkami, które zwykle pełni ojciec wobec dziecka i mąż wobec całej rodziny, posłuszny Bożym natchnieniom podjął się zadania, chociaż nie rozumiał go w całym wymiarze. Zawierzenie Bogu, przyjęcie Jego Świętej woli, wbrew własnym życiowym planom, postawiło Świętą Rodzinę w centrum największego wydarzenia dziejów ludzkości: Wcielenia Syna Bożego.

W tym zawierzeniu, w wiernym wypełnieniu Bożego zamysłu, w radosnym przyjęciu Słowa Wcielonego, Bożego daru Życia, staje się Święta Rodzina przewodnikiem i modelem dla każdej ludzkiej rodziny, która zmuszona jest dzisiaj iść po jakże zawiłych drogach licznych, a wydaje się, że ponętnych propozycji.

Namawia się rodzinę do reklamowanej wszystkimi środkami tzw. wolności od ciężaru zajmowania się życiem. Przyjęcie dziecka przedstawia się jako zagrożenie osobistego rozwoju. Kobieta uwolniona od macierzyństwa, mężczyzna od ojcostwa mogliby pełniej zaangażować się w budowanie szczęścia osobistego, szerzej wchodzić w tereny pracy zawodowej, a także owocniej podejmować tworzenie społecznych organizacji.

W rzeczywistości, małżonkowie odrzuciwszy pierwsze powołanie czyli małżeńskie zaproszenie do rodzicielstwa – przekreślają istotną szansę rozwoju, zamykają serca w egoizmie, stają się ziemią wyschłą i nieurodzajną. Na takiej ziemi, przesiąkniętej samolubstwem rodzą się jedynie ciernie i osty wzajemnych pretensji i podejrzeń. Przewidywany program wspólnego szczęścia, bez konkurencji własnych dzieci, kończy się dość często rozwodem na sali sądowej. Rozbite małżeństwa, zgorzkniałe dusze nie mają zapału włączania się w budowanie życia społecznego.

W ostatnich latach można usłyszeć coraz głośniej uzasadniane propozycje, by w ogóle nie wiązać się żadnym zobowiązaniem przy zakładaniu domu rodzinnego. Sezonowe umowy, nie koniecznie między mężczyzną i kobietą, miałyby zastąpić tradycyjny związek między kobietą i mężczyzną. Mocą ustaw parlamentów tak umawiające się strony nabywałyby uprawnienia do wspólnego posiadania, wspólnego myślenia, a także adoptowania dzieci. Mówi się o związkach, które istnieją mocą faktu umawiających się stron.

Osłabienie więzi rodzinnej, programowa niezdolność do stałej wierności wypowiedzianemu słowu skazuje społeczeństwo na kruszenie się więzi z sąsiadami. Przed człowiekiem przyszłych wieków roztacza się wizja niezliczonych ilości umów, kontraktów, zabezpieczeń. Uruchamia się najniższą motywację w podejmowaniu takich umów: pieniądze, egoistyczna chęć zawładnięcia drugim człowiekiem.

Wracamy do Domu w Nazarecie. Maryja słucha Zwiastuna, Święty Józef czyni, jak mu powiedział Anioł – oboje stają się uczestnikami Bożego planu, który każdą ludzką rodzinę zaplanował i uposażył jako wspólnotę życia i miłości. Taka wspólnota podejmuje odpowiedzialność za rozpoczynające się w naszych dniach nowe czasy.

3. Rodzina Bogiem silna wyzwoli siły dobra w nadchodzącym wieku.

Przed pięciu laty w Liście do Rodzin Ojciec Święty pisał: „Poprzez Rodzinę toczą się dzieje człowieka, dzieje zbawienia ludzkości. Staraliśmy się w tym Liście ukazać jak bardzo rodzina znajduje się w pośrodku tego wielkiego zmagania pomiędzy dobrem i złem, między życiem a śmiercią, między miłością a wszystkim, co jest jej przeciwieństwem. Rodzinom powierzone jest zadanie walki przede wszystkim o to, ażeby wyzwolić siły dobra, których źródło znajduje się w Chrystusie Odkupicielu człowieka, aby te siły uczynić własnością wszystkich rodzin, ażeby – jak powiedziano w polskim Milenium chrześcijaństwa – rodzina była Bogiem silna” (n. 23).

Wielki Jubileusz Zbawienia jest łaską naszych czasów, jest zarazem łaską wobec naszych potrzeb. Świat doznaje odrodzenia w zbawczej obecności Chrystusa pośród słabości dwudziestego wieku i wobec nowych zadań, które Dobry Ojciec wyznacza swoim dzieciom. Łaska Chrystusowej obecności dociera do każdego człowieka przez pośrednictwo Kościoła. Dociera w miejscu najpełniejszej komunii z bliskimi, w domu rodzinnym. Odrodzenie rodzin, wszystkich rodzin jest programem ocalenia naszej przyszłości.

Odbudowanie więzi podstawowej między ludźmi, to znaczy więzi bezinteresownej, trwałej, opartej na dobrej woli zaszczepionej przez Stwórcę staje się szansą nadchodzącej wiosny ludzkości. Powstało wiele inicjatyw, które próbują przerwać spiralę nienawiści, zatrzymać wyścig zbrojeń, gasić zapalające się od nowa ogniska wojny. Z nadzieją patrzymy na wspólnoty duchowego odrodzenia w wielu regionach świata. Programy te mają wielką szansę trwałego działania, gdy odnoszą się do dziedzictwa, do zasobów nagromadzonych w domach rodzinnych. Tam jest pierwsze miejsce spotkania Boga z ludźmi.

Na fundamencie rodziny można przecież oprzeć szeroki program porozumienia między narodami. Jakże znamienne jest zaproszenie do spotkania w domu rodzinnym, które skierował do świata Ojciec Święty. Spotkanie biskupów i duszpasterzy, rodzin zakonnych, ruchów i organizacji kościelnych, wszystkich wierzących w Chrystusa, wszystkich uczestników wiary Abrahama, dziedziczących inne tradycje duchowe i religijne, wszystkich ludzi dobrej woli (por. List do Rodzin, n. 23).

Takie spotkanie zaczyna się w sercu ludzkim przygarniętym przez najbliższych, ogrzanym miłością do człowieka, wypełnionym łaską Bożego Wcielenia.

Jakże bliską mojemu sercu odpowiedzią na zaproszenie Ojca Świętego jest inicjatywa młodzieży z Łomżyńskich Szkół. Zorganizowana w grupy, pod opieką nauczycieli i Rodziców, przeprowadza w niedzielę pierwszą po Nowym Roku zbiórkę ofiar do puszek na rzecz dzieci zagrożonych chorobą, a także dzieci z Domów Dziecka. Inicjatywa, która wyzwoliła siły dobra w wielu sercach młodzieży i dorosłych, pozwoli przyjść z pomocą najmniejszym, a także – co jest niezwykle ważne – zebrane pieniądze pozwoli przekazać bezpośrednio do znanych nam osobiście, miejscowych Adresatów.

Na dni Roku Jubileuszowego, na wielką pracę wyzwalania w nas sił dobra, wraz
z Księdzem Biskupem Tadeuszem z serca błogosławię.

Biskup Łomżyński

Łomża, w Wigilię Bożego Narodzenia, 1999 r.

Łomżyńska Kuria Diecezjalna Łomża, dnia 24 grudnia 1999 r.

N. 2295/B/99

ZARZĄDZENIE

List pasterski na rozpoczęcie Roku Jubileuszowego należy odczytać w niedzielę 2 stycznia 2000 r. na wszystkich Mszach świętych.